Welkom op het forum van startpagina!

Dit forum staat op alleen-lezen. Je kan hier informatie zoeken en oude berichten terugvinden, maar geen nieuwe berichten plaatsen.

Meer informatie op relatie.startpagina.nl

relatie verbreken terwijl je nog van hem/ haar houdt....

Saskia
21 Aug, 2007 22:01

Ik ga al 12 jaar met dezelfde man, waarvan jaar 1 en 2 LAT, jaar 3 t/m 8 samenwonend, en jaar 9 t/m heden weer LAT.

Samen 2 kinderen.

Ik wijd mijn leven al 12 jaar aan dezelfde jongen/ man.

Ik houd van hem, zoals ik houd van mijn familie en beste vriendinnen. Ik voel me (als hij aardig is) nog wel tot hem aangetrokken. Ik heb me in 12 jaar tijd nooit aangetrokken gevoeld tot een andere man, ook nooit contact gehad, laat staan uitgeweest met een andere man..

Ik kan me niet voorstellen dat hij geen deel meer uitmaakt van mijn leven, maar……

Hij maakt me niet blij.

Ik ben optimistisch, hij vrij pessimistisch

Ik ben een levensgenieter met het motto ‘je werkt om te leven en je leeft niet om te werken’.. hij is een workaholic en ambitieus..

Ik ben een prater, hij is een binnenvetter

We hebben andere humor.

Ik houd van diepgang, hij is nogal oppervlakkig.

Wat ik in hem waardeer is dat hij een enorm verantwoordelijkheidsgevoel heeft m.b.t. mij en de kinderen. Hij is behulpzaam naar iedereen.

Hij is een goede, lieve man.

Het liefste zou ik de relatie verbreken, maar het lukt me niet. Ik ben aan hem gehecht, het is vertrouwd. Ik durf die stap niet te wagen..

Ik zou zo graag een man willen die mijn maatje is, met wie ik diepe gesprekken kan voeren, die interesse toont in mij, die met me kan filosoferen en een zelfde soort kijk op het leven heeft, een gezellige man, die relaxed is en ook kan genieten van simpele dingen in het leven, een wijntje, een goed gesprek, een spelletje met de kinderen, een bezoekje aan fam/ vrienden etc…

Wie heeft voor een zelfde dillema gestaan, wat heb je gedaan en hoe heeft het uitgepakt? Graag jullie reacties, help!!!

Bewerkt 23 Aug, 2012 00:31
wilma
22 Aug, 2007 00:20

Nee, ik heb nooit voor zo'n dilemma gestaan. Daarin kan ik dus geen ervaringsgevoel met je delen.

Echter….. ik denk dat je nu in een soort dipje zit er het gevoel hebt dat de spirit er een beetje uit is. Jullie golflengtes zijn niet op elkaar afgestemd en dat geeft je een gevoel van eenzaamheid binnen deze relatie.

Probeer eens uit te vissen, ondanks dat hij een binnenvetter is, hoe zijn kijk op jullie relatie is. Ook introverte personen uiten hun gevoelens wel als ze inzien dat, mede door eigen gedrag, dat de relatie gaat wankelen.

Echter jullie zijn samen al zo lang gelukkig en met de kindertjes erbij, loopt het allemaal wel.

Jij vindt ergens iets te missen en dat kan ik mij wel enigszins voorstellen, je mist een dieptegevoel in jullie relatie.

Maar ik denk dat als je deze relatie zou verbreken om de redenen die je nú aangeeft, je diep ongelukkig zou worden.

Ten eerste moet je nog maar eens een partner tegenkomen met de eigenschappen die jij in een persoon terug zou willen zien.

Dat wordt heel erg zoeken, en als je hem dan al ooit tegen zou komen, dan zou je daar mijns inziens ook snel op zijn uitgekeken… immers jullie zitten dán wel op dezelfde golflengte, maar…. die diepgaande gesprekken heb je op een gegeven moment ook wel gehad.

Ik denk dat je moet genieten van wat je hebt, samen met jullie 2 kinderen. Maar ga eens met hem om tafel zitten en zeg tegen hem wat je denkt, voelt en wat je mist in jullie relatie. Misschien open je zijn ogen. Vaak als een relatie goed loopt, en niemand trekt aan de bel, loopt die relatie door. Terwijl er best een andere structuur in aangebracht kan worden.

Weet wat je hebt en koester het…

Er een punt achter zetten en opnieuw beginnen zou mijns inziens écht een verkeerde stap zijn, jullie houden immers van elkaar.

Je mist iets binnen deze relatie…….. werk aan de winkel dus.

Heel veel sterkte

Mannetje
22 Aug, 2007 12:39

He saskia,

Weet je wat jij moet doen. De kids lekker de deur uit en even lekker op vakantie gaan met die man jou. Dan kan ie niet behulpzaam zijn voor anderen zijn en moet ie zijn aandacht aan jou geven. Leg hem tijdens die vakantie dan uit dat “jij” wat meer wil dan oppervlakkig geklets. Praat. Geniet een paar dagen van kleine dingen. Je moet hem er wellicht een klein beetje mee helpen. Ga dus op zoek naar iets wat hem daarin raakt of jullie gemeenschappelijk raakt.

Kortom leg je probleem uit. Ben zelf ook wel een beetje een binnenvetter en ben eigenlijk wel altijd serieus, dus weinig oppervlakkig, maar ik herken wel wat in die man van jou.

Zou je wel wel adviseren het hem zelf te laten ontdekken en hij moet zichzelf veranderen. Als jij dit voor hem gaat doen. Dan is ie zichzelf niet en dan is hij degene die de stekker eruit trekt.

Me.
22 Aug, 2007 21:09

Hoi Saskia,

Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees! Ik zit in bijna dezelfde situatie.

Ik heb het dus al met hem besproken wat ik anders wil en hij wil wel proberen om te veranderen. Maar ik wil dat niet. Dan kan hij niet zichzelf blijven en dat werkt volgens mij niet. Ik heb hem verteld dat ik geen andere oplossing zie dan uit elkaar te gaan, hij is er erg van geschrokken. Wist niet dat ik het echt zo'n groot probleem vond. Uiteraard hebben we het in het verleden veel vaker over gehad, maar ik vind het steeds moeilijker om de dingen die ik in hem mis te compenseren.

Nu ik dit zo schrijf lijkt het allemaal erg makkelijk maar dat is het natuurlijk niet. Ik weet eigenlijk al tijden dat ik niet oud met deze man wil worden en toch is er steeds weer die twijfel. Ik hou van hem maar gun hem ook het geluk en daarom wil ik eerlijk zijn.

Saskia, je hebt mijn verhaal een beetje kunnen lezen. Ik hoop dat je de kracht vindt om de juiste beslissing voor jezelf te nemen. Veel sterkte en wijsheid toegewenst.

Me.

Saskia
22 Aug, 2007 22:40

Nou onze verhalen lijken zo niet alleen heel erg op elkaar, op basis van wat je schrijft zijn ze eigenlijk identiek aan elkaar! Alles wat je schrijft is exact wat ik ervaar en beleef!

En…wat ga jij doen? Uitstel van executie tot je de moed hebt het uit te spreken?

Wat een ellende toch hè, keuzes maken… voor je het weet zijn er weer een paar jaar voorbij, daarvoor is het leven toch eigenlijk veel te kort? Ik vind dat ik veel beter verdien dan wat ik nu krijg. Hij bedoelt het niet slecht maar weet niet beter. Hij heeft al heel vaal geprobeerd zich aan te passen maar dat werkt inderdaad niet, dan voelt hij zich niet zichzelf en dat is voor hem niet prettig en voor mij nog steeds niet bevredigend omdat hij dan heel ‘gemaakt’ overkomt…

Onze ‘relatie’ slaat eigenlijk nergens op, het is meer een verstandhouding. We zijn eigenlijk ouders en exen en ook wel een klein beetje vrienden die ‘het’ heeeeel soms nog wel met elkaar doen maar niet veel meer dan dat…

Ik hoop al heel lang dat ik gewoon een andere man tegenkom, dat zou het veel makkelijker maken maar ik sta daar ook niet echt voor open vrees ik..

misschien ook door schuldgevoel naar hem toe…

Ik heb een tijdje terug een hele leuke, lieve, slimme, zachtaardige, gezellige man ‘laten lopen’ doordat ik zo twijfelde en de knoop niet kon doorhakken…. ik word zo moe van mezelf…..

Jij ook sterkte…. hou je me op de hoogte?

Groet, Saskia

Saskia
22 Aug, 2007 22:41

Beste Wilma, heel hartelijk dank voor je lieve reactie, fijn dat je de tijd hebt genomen om zo uitgebreid te reageren op mijn bericht. Dank je wel!!

Saskia
22 Aug, 2007 22:43

Beste ‘mannetje’, Je hebt helemaal gelijk hoor, maar na zoveel jaar ben ik het ‘proberen’ een beetje zat… we hebben al zo vaak doorgesproken (op een rustige productieve, niet verwijtende manier) wat we missen en nodig hebben maar we vervallen steeds in het oude…

Net als tegen Wilma wil ik tegen jou ook zeggen, dank voor je reactie, dat je mijn vraag/ probleem serieus neemt, heel lief!

Groet, Saskia

anoniem
23 Aug, 2007 20:47

hoi saskia,

we delen dezelfde ervaring. ik wil je dit wel vertellen maar niet op dit algemeen prikbord die voor iedereen leesbaar is.

ik denk dat ik/wij de juiste weg hebben gevonden.

sterkte en bedenk…je weet wat je hebt…en niet wat je krijgt!

gr. anoniem

Ingrid
23 Aug, 2007 21:13

Hoi Saskia

Ik heb in mijn eerste relatie het zelfde meegemaakt…

ik kan je zeggen…denk heel goed na bij wat je hebt…

je weet nooit wat je gaat krijgen hierna…

bij mij is dat uitgelopen op twee drama relaties…

vol leugens…ellende…mishandeling…enz

ook al heb ik geen spijt van het stoppen met mijn eerste man..

ik ben hem zelfs tot op de dag van vandaag dankbaar voor wat hij me

geschonken heeft..mijn zoon…

ik mis mijn eerste man niet…ik had het zelfde als jij…kon absoluut niet

met hem praten…op wat voor manier dan ook…en na 17 jaar is dat alleen maar

erger geworden…ik voelde me ook niet gewaardeerd…

maar wat ik in mijn laatste twee relaties heb meegemaakt dat wens ik

niemand toe…af en toe denk ik wel eens…was ik maar bij mijn eerste relatie

gebleven dan had ik de ellende van de afgelopen 4 jaar niet hoeven meemaken…

en belangrijker…mijn zoontje had het niet hoeven meemaken…

maar of dat leven dan wel een voldoening had gegeven..dat zal ik nooit weten…

wat ik wel weet…ik ben nu gelukkig…samen met mijn kleine bengel…

en een goede vriendschappelijke relatie met zijn papa voor de kleine…

dus wat ik zeggen wil…

als je niet gelukkig bent nu met deze relatie…stop dan niet omdat het misschien

met een ander beter wordt…maar kies voor jezelf…

wat wil jij…want jij bent het belangrijkste in jouw leven…

als er maar een sprankje in jou zegt…ik wil het toch nog proberen…ga er dan voor..want als je hem kwijt bent…dan ben je hem kwijt…

maar echt…ik ben nu lekker alleen met de kleine…en het is fijn…

voor hoelang weet ik niet…het vertrouwen is er niet meer dat iemand mij

ooit gelukkig kan maken…maar ik hoop toch dat er ooit iemand in mijn leven

komt die mij neemt om wie en wat ik ben…en me met respect behandeld…

zonder leugens…zonder losse handjes…

denk gewoon goed na lieve saskia….

xxx Ingrid

Me.
24 Aug, 2007 14:50

Hoi Saskia,

Wat een herkenning in jouw verhaal. Doet me goed (al hoe vervelend het voor jou is) dat er meer zijn zoals ik. Ik denk soms dat ik te veeleisend ben en niet realistisch. Maar blijkbaar ben ik niet de enige.

Ik heb het mijn man inmiddels wel verteld en hij denkt er nu over na. Ik heb nogal veel gezegd (weet zelf alles niet eens meer) maar sta er absoluut nog wel achter.

Hij is nu een paar dagen voor zijn werk weggeweest (héérlijk) en gisteren weer thuis gekomen. Daarna nog niet weer gesproken. Ik laat het nu ook maar even aan hem over, ik heb er genoeg van dat ik altijd maar moet beginnen.

Ik heb ook verschillende keren gehoopt op een ander (voor mij of voor mijn man) omdat er dan een legitieme reden zou zijn om te scheiden. Onzin natuurlijk. Ik vind dat je niet moet scheiden omdat er een ander is maar omdat je in deze relatie niet gelukkig kunt zijn. En misschien komt er wel een volgende relatie, zou heel fijn zijn, maar daar ga ik in eerste instantie niet van uit.

Wat ik heel moeilijk vind om het de “buitenwereld” en familie te vertellen. Ben bang voor hun reacties. Maar uiteindelijk kunnen we alleen zelf ons geluk bepalen.

Ik hoop dat het ons lukt!

Laat jij ook nog eens wat van je horen?

Groetjes,

Me.